Κατ’ αρχάς : Πήραμε το πλοίο της γραμμής από τη Σαντορίνη και σε δυο ώρες βρεθήκαμε στην Ανάφη, ύστερα από μια εβδομάδα διαμονής στην κοσμοπολίτικη γειτόνισσά της, αναζητήσαμε πιο ήρεμους ρυθμούς μακριά από τις ορδές των τουριστών . Η Ανάφη κάποτε ήταν στην ρότα της άγονης γραμμής των Κυκλάδων όταν πρωτοπήγα το 1984 , θυμάμαι δεν μπορούσαμε να βρούμε εύκολα δωμάτιο για να διανυκτερεύσουμε , σήμερα το νησί έχει εξελιχθεί μέχρι ενός σημείου αποφεύγοντας την μαζικότητα και την κοσμικότητα, με τον ρυθμό της ζωής να κυλά εντελώς διαφορετικά ενώ στα στενοσόκακα θα συναντήσετε ελάχιστους τουρίστες. Στο ανατολικό άκρο του νησιού δεσπόζει ο Βράχος, ένας ασβεστολιθικός μονόλιθος, ο δεύτερος μεγαλύτερος μονόλιθος της Μεσογείου μετά το Γιβραλτάρ. Το δυνατό χαρτί της Ανάφης είναι οι υπέροχες παραλίες της (αγάπησα τον Ρούκουνα και δεν ξεκολλούσα από εκεί) και η Χώρα που είναι κτισμένη αμφιθεατρικά, σε υψόμετρο 260 μέτρων και η αρχιτεκτονική της αποτελεί άψογο δείγμα αιγαιοπελαγίτικου οικιστικού συνόλου. Στα όμορφα σοκάκια της , θα συναντήσετε καθαρές και ασβεστωμένες αυλές , ολάνθιστες βουκαμβίλιες, γραφικά βυζαντινά ξωκλήσια και όμορφους ανεμόμυλους.
History : Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Ανάφη αναδύθηκε από τη θάλασσα ύστερα από εντολή του Απόλλωνα, για να προσφέρει καταφύγιο στους Αργοναύτες μέσα σε μια καταιγίδα. Η ιστορία της χάνεται στα προϊστορικά χρόνια, με σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, όπως ερείπια αρχαίων ναών αφιερωμένων στους θεούς του Δωδεκάθεου, καθώς και βενετσιάνικα και μεσαιωνικά κάστρα που μαρτυρούν τη διαχρονική της σημασία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα φουρνόσπιτα της Ανάφης που είναι παλιές, χαρακτηριστικές αγροικίες και διατηρητέα κτίρια με χαρακτηριστικό τους το μεγάλο παραδοσιακό φούρνο. Είναι διασπαρμένα στην ενδοχώρα του νησιού και αποτελούν δείγμα της εξαιρετικής τέχνης των ντόπιων τεχνιτών και κτιστάδων του 19ου αιώνα. Ο μεγάλος φούρνος χρησίμευε για το ψήσιμο του ψωμιού , των παξιμαδιών και του φαγητού της ημέρας.
Η Ανάφη διαθέτει παρθένες παραλίες : με απίθανη ομορφιά , τιρκουάζ νερά και χρυσή αμμουδιά , στη βόρεια πλευρά του νησιού θα βρείτε τις πιο βραχώδεις με περισσή άγρια ομορφιά, ιδανικές για όσους αναζητούν την απομόνωση. Αγάπησα και ξεχώρισα τον Ρούκουνα, την πιο γνωστή παραλία του νησιού και τη μεγαλύτερη αμμουδερή παραλία στο Αιγαίο. Η ακτή καλύπτεται από χρυσαφένια χοντρή άμμο, βότσαλα και λίγα αρμυρίκια για φυσική σκιά. Στο πλάι της απλώνεται ένας μικρός κάμπος με ελιές και φραγκοσυκιές. Είναι οργανωμένη , υπάρχει και μια ταβέρνα που προσφέρει ποιοτική ελληνική κουζίνα. Περνούσα λοιπόν τον χρόνο μου ανάμεσα στον Ρούκουνα και το Κλεισίδι, μια άλλη μεγάλη παραλία δίπλα στο λιμάνι του Άγιου Νικόλα που διακρίνεται για την εξωτική ομορφιά της και τα ρηχά γαλανά νερά. Είναι οργανωμένη ενώ υπάρχουν και ταβερνούλες για φαγητό.
Τα μονοπάτια του νησιού: Η ενδοχώρα της Ανάφης είναι ένας παράδεισος για περιηγητές, μ’ ένα εκτεταμένο δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών μήκους 18 χιλιομέτρων, χαραγμένες πάνω σε αρχαίες ιερές οδούς. Αξίζει να περπατήσετε τη θρυλική Ιερά Οδό που ένωνε από την αρχαιότητα το Καστέλι με τον Ναό του Απόλλωνα. Επίσης το ανηφορικό μονοπάτι που ενώνει τη Μονή της Ζωοδόχου Πηγής με τη Μονή της Καλαμιώτισσας, στην κορυφή του Κάλαμου.
Food : Στη ταβέρνα «Το Στέκι» στη Χώρα (τηλ: 2286 061380) θα βρείτε φρέσκα θαλασσινά και κρεατικά. Εκείνο που μας εντυπωσίασε ήταν ο τόνος σουβλάκι , ξεχωρίσαμε όμως και το τρυφερό κατσικάκι στο ξυλόφουρνο. ***** Στην ταβέρνα «Αστραχάν» (τηλ: 2286061249) θα βρείτε παραδοσιακά αναφιώτικα και ελληνικά πιάτα φτιαγμένα από φρεσκότατα υλικά. Αγάπησα το κρασάτο χταποδάκι και τα χειροποίητα ζυμαρικά του νησιού τα μπαλότια με μια σκορδάτη σάλτσα ντομάτας και τοπικό τυρί.
