Τριάντα χρόνια μετά, τα γυρίσματα του Τοπ Καπί του Ζυλ Ντασσέν στην Καβάλα τον Οκτώβρη του 1963, η Μελίνα Μερκούρη επιστρέφει στην πόλη, για να χαιρετίσει την ίδρυση ένα
ακόμη ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., του δωδέκατου στην σειρά. Τότε θα τιμηθεί από τον Δήμο Καβάλας για το έργο της στον πολιτισμό και
την πόλη. Το ημερολόγιο δείχνει 30 Μαΐου 1993 και η Μελίνα είναι βουλευτής
επικρατείας του Πασόκ, στο Ελληνικό κοινοβούλιο, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους (1993) θα αναλάβει ξανά το
Υπουργείο Πολιτισμού, που τόσο αγάπησε και παρήγαγε το σημαντικό και τεράστιο
έργο της. Αυτή τη φορά με υπουργό
αναπληρωτή τον Θάνο Μικρούτσικο και ενώ η ασθένειά της την προειδοποιούσε με
ολοένα και πιο σοβαρά συμπτώματα και με την διορατική ματιά της να
αντιλαμβάνεται ότι το επερχόμενο τέλος δεν ήταν μακριά. Εκείνη την σημαντική
χρονιά και ενώ η δημοφιλία της ήταν στην κορυφή, η Μελίνα αποδέχεται στην
πρόσκληση του Δημάρχου Καβάλας Λευθέρη Αθανασιάδη και έρχεται στην Καβάλα για
να χαιρετίσει την ίδρυση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας, που ξεκινά την λειτουργία του το 1993 και είναι το
δωδέκατο ΔΗΠΕΘΕ της χώρας, έναν θεσμό που ίδρυσε η Μελίνα και ήταν πολύ
υπερήφανη γι΄ αυτόν, γιατί είχε ήδη κάμψει τις αντιρρήσεις πολλών
αυτοδιοικητικών παραγόντων και επέβαλε, στο μέτρο του δυνατού, την ίδρυση των
ΔΗΠΕΘΕ στην χώρα.
Ο Δήμος Καβάλας την τιμά σε μια εκδήλωση που συγκεντρώνει ασφυκτικά τους Καβαλιώτες στον κινηματοθέατρο Παλλάς, ο κόσμος την υποδέχεται από την οδό Ομονοίας μέχρι την είσοδο του θεάτρου στην οδό Αβέρωφ, οι σκάλες και η είσοδος είναι κατειλημμένες και η Μελίνα χαρούμενη και χαμογελαστή χαρίζει την αύρα της σε όλους τους παρευρισκόμενους. Θα την προσφωνήσει ο Δήμαρχος Καβάλας Λευθέρης Αθανασιάδης με μια ομιλία γεμάτη συγκίνηση και υπερηφάνεια για το σπουδαίο έργο της και εκείνη μοιάζει να συγκινείται που δεν περιορίζεται μόνο στο καλλιτεχνικό της έργο , αλλά την τιμά και ως πρωτοπόρο πολιτικό που αφιέρωσε πολλές εργατοώρες για να αναστήσει την γονατισμένη πολιτιστικά Ελλάδα και να φέρει την τέχνη κοντά στο λαό και να την καταστήσει κτήμα του.
Η Μελίνα την επόμενη ημέρα ζητά να περιηγηθεί την πόλη της Καβάλας και να θυμηθεί τα γυρίσματα της ταινίας της Τοπ Καπί , που ένα μέρος των γυρισμάτων έγιναν στην πόλη της Καβάλας. Κατεβαίνει στο λιμάνι, όπου απαθανατίσθηκε να βοηθά τον ηθοποιό Μαξιμίλιαν Σέλλ να εκφορτώνουν τα καυσόξυλα από το καράβι στην προκυμαία και στη συνέχεια καταλήγει στον Ναυτικό όμιλο Καβάλας για ένα αναψυκτικό αγναντεύοντας την συνοικία της Παναγίας , που δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου μετά από τριάντα χρόνια, όπου και θα την περιηγηθεί και πάλι, αλλά χωρίς τις αντοχές του 1963, όταν συνάντησε τους ντόπιους, τους συναναστράφηκε κάτω από τον φωτογραφικό φακό του Ντασσέν και περπάτησε στα στενά σοκάκια, χαμογελώντας, τραγουδώντας και πιάνοντας κουβέντα με την μαρίδα της εποχής!!! Λίγοι τότε είδαμε την συγκίνηση της Μελίνας από την περιήγησή της στην πόλη. Κουράστηκε νωρίς και μας ζήτησε συγγνώμη που δεν μπορούσε να περπατήσει ,όσο θα ήθελε. Κολάκευσε την πόλη μας που παρέμεινε στο πέρασμα του χρόνου γοητευτική και όμορφη. Και ενώ θα ήθελε να μείνει κι άλλο στην πόλη της Καβάλας και να την χαρεί, τα πολλαπλά καθήκοντα, αλλά και η κλονισμένη της υγεία την καλούσαν επειγόντως στην Αθήνα για να συνεχίσει. Άφησε την υπόσχεση ότι θα γυρίσει σύντομα για να εξαγγείλει κι άλλα έργα, αφού ήταν πεπεισμένη ότι σύντομα θα συνέχιζε ως υπουργός και πάλι. Η αλήθεια είναι ότι δεν γύρισε ποτέ. Σε λιγότερο από δέκα μήνες άφηνε την τελευταία της πνοή στην Νέα Υόρκη, νικημένη από τον καρκίνο.
